گاه انقدر دیر می شود که نرسیدن و نگفتن به از رسیدن و گفتن...

دلم می خواد سال نو رو هر چند که دیر شده ام اما تبریک بگم

مدتیست گرفتار بودم دور از شعر و اینترنت و ...

سپاسگذارم از دوستانی که منو فراموش نکردنند

بزودی بر می گردم با چند ورق سوخته از دفتر شعرم

حق نگهدارتان

من و مسیح (ع)

به کلیسا می روم

به حرمت مسیح(ع) بی اختیار کلاه از سر می کشم...

کلاهی را که تو سرم گذاشتی...

با واسطه دستان ابلیس

حال من ماندم بی کلاه با مسیح (ع)...

تو دور شدی با کلاه با ابلیس

محمد نظریان پور

 --------------------------------------------------------------------------------------------------

خوب یا بد

یا حسین (ع)

بر روی لبان خیسم

یا حسین جاری می شود...

و لبانم ...

و لبانم از شرم بسته می ماند...

و دیگر هیچ....

واژه ها مردند...

 محمد نظریان پور

۲ روز مانده به عاشورای ۸۶

امشب یاد شبی افتادم...

که پشت لبم سبز شد..!!!
مرد شدم به خیالی !

و هستی آماده بارداری نیش خنده هایم.....

آی...آی....آی

و امشب دوباره حس کردم مرد شده ام...!

یه مرد با چند تار موی سپید ...

و این بار هستی آماده بارداری تلخ خنده هایم...

محمد نظریان پور

22 دی 86

این بار واژه ها را روی کاغذ نمی آورم !

آن ها را در بادکنکی فوت می کنم

و بادکنک  را رها می کنم در آبی آسمان

اما...

اما این بار...

کلاغ پیر قصه می ترکاندش !!!

محمد نظریان پور

21 دی 86

حس تنهايي واژه

كه به دم پرده دريد

يا كه آواز قناري

و دل پر شكوه ي بيد

فصل اغازتبر

حنجره مرد

صدا مانده هنوز

و چشماني كه فقط ديد سفيد

رنگ پر رنگ پليد

حس ماتم

و شروع تازه

و دوباره پر واژه

چشمم کور است و صدا مانده هنوز...

گاهگاهی نفسی می اید می شود واژه ولی...

باز هم می فروشم به  گوش دلی...

مي خري؟...

محمد نظريان پور.

16 دي 86

دوره گرد غزل خوانم من

سبدي دارم پر احساس شقايق

و لباني تاول زده از درد دقايق

سبدي بي پايان پر ابي صداقت

و چشماني پر سمت بي نهايت

و تو ان مشتري بي روحي

كه نمي داني رنگ رخسار شعرم

از كدامين واژه گلگون است !!!

محمد نظريان پور

14 دي ماه 86

اين خانه چنين است

بي واژه و بي مايه...

ملهوف دو صد چندان

چشمان نظر پاره

منزوع شكمهايي چو پاتيل و پاتيله

اين خانه چنين است همسان ويرانه

اي دوست نبود اينجا وارون و ويرانه

وارث شده اند اينجا هر چه خل و ديوانه

واشي كلامم گير سر زن تو به داروغه

خستم.... از ديدن زين مهد دوسر پاره

گوي و بر گير و دندان گير...

گويد و گيرد و دندان گيرد.....

جان و جگر مظلوم اين خانه....

محمد نظريان پور

شنبه 8 دي ماه 86

امروز

دوباره خدا را انگشت به دهان ديدم.!!!
از من...

از تو...

و....

دوباره ياد تو....

همبستر نشده نام كودك دلبندت را انتخاب كرده بودي!!!
نه ماه است نديدمت....

و تنها ماندي.

با عروسكت...

بالشت...

اتاقت...

و صداي گوگوش !!!

آخرين بار از دست نيمه سرد فروردين سيلي خورده

اب بيني روان شده

دستكش در دست

با دماغ قرمز شده ات.

ديدمت !!!

و اينك زمستان و خاطره ي زنده شده ات !
و ياد ذهن حامله ات !
عروسكت ...

بالشت....

وبستر داغت...

و دستان عرق كرده ات

.....

خجالت نكش.

حتي ازخدا

چرا كه سالهاست از ما در عجب است !!!
امروز با دود سيگار

جز طرح حلقه !

تو را نيز تصوير كردم.

با همان دستان خيس عرق كرده ات.

طرح زدم از تو بر

فضاي اتاقم. و تو مهمان شدي....

زود رفتي...

انگار هنوز عادت زود رفتن را زياد نبرده اي !!!
....

دوباره مي سازمت...

اين بار با موهاي افشان.

عطر اگين.

 معطر شده به عطر سيگار

عروسك گونه...

باز با همان دستان عرق كرده !

اما در كنارت اين بار سياهي بنشسته !!!

سياه تر از پر كلاغ

اري سياه تر از سياه..در اميخته با خونت !
و سفيد يت را لكه دار كرده

خاكستري شدي.

رنگ دود سيگار من

رنگ دلت...

رنگ .....

ديگر تصويرت نخواهم كرد !
نه ماه ست كه ند يد مت

كودك خيالت را بزا....

و نامش بگذار وفا !!!

محمد نظريان پور

4 دي 86

قفسی تنگ پر از تنهایی

و چه خوب است لحظه ی غفلت ان زندانبان

بعد هم پرواز.......

انگار واقعا بوی سفر می اد. !!!

و صدای سوت ترن.

من دارم می رم مسافرت از ۲۴ آذر شاید برای ۳ روز . یک هفته.۳ هفته.   

یا یک ماه.( دوست ندارم بگم ۳ ماه ) اما امیدوارم از یک هفته بیشتر نشه     

منتظر من باشید...  اگه دیر اومدم من رو فراموش نکنید.

توی این مدت نه به وبلاگ سر خواهم زد... نه ایمیل...

اما به زودی بر خواهم گشت.

پاینده باشید.

باد مي وزد.

به روي پشت بام كه مي روم انگار نا مهربان مي شود.

چه غم بار است ان سوي تر.

ذرات خاك هم انگار به جان هم افتاده اند.

نه..نه...!!!
انگار دارند بازي مي كنند.

شايد اين گردش گاه به گاه به دور هم..

براي گرفتن بوسه از لبان هم است.

آري شايد..!

شايد....

اين سوي تر

سينه بندهاي  دختر همسايه هم

به بازي گرگم به هوا مشغولند.

چه خوب كه همه مشغولند.!!!

چه خوب كه همه مشغولند.!!!

بيا ما هم بازي كنيم....بيا ...بيا

اما نه ديگر قايم باشك..

كه اخرين بار كه من چشم گذاشتم..تو رفتي..

و ديگر پيدات نشد....

و من شنيدم كه مرد سبزي فروش پيدايت كرد...

همون كه به جاي سبزي علف مي فروخت و

هميشه بوي اسفناج مي داد...

همون كه بلد نبود اداي ممد خله رو در بياره.....

مي دوني چرا قمري مي گه موسي كو تقي؟؟؟
چون دوست نداره اداي كبوتر و در بياره........

.

.

.

كاش مي شد من هم سوار بال باد شم.....

پر بكشم نزديك خورشيد

ابر ها رو بزنم كنار و بگم:

دكي خورشيد من...

سلام خورشيد من....

اينقده چشمك نزن بلا...

اينقده پشت ابرا قايم نشو طلا....

فكر كردي دستم بهت نمي رسه؟!!
كور خوندي!

آره كور خوندي.!!!

خودمم ديگه كور شدم.

بسكه  به در خيره موندم.!!!
سردم شد.

سرد سرد.

انگار مي خواد بارون بزنه.....

انگار مي خواد بارون بزنه.....

.

.

باز باران با ترانه...

مي زند بر خمر خانه...

يادم ارد روز مستي....

با دو جامي در دستي..

در دگر دستم تو مستي.

در دگر دستم تو مستي.

.

.

.

كاش باز هم بودي ...

اما ديگه نيستي...

كاش بودي تا برات مي گفتم:

كه انگور هنوز هم ميوه ي خوبي است...

كه غروب هنوز هم با من قهر است...

كه درخت ارزو بي بار مانده..

كه چشمانم براي دوستان چشم قورباغه ايت ديگر تره هم خورد نمي كند

و جغدمان ديگر اداي طوطي در نمي آورد..

آخه يك بار اسم تورو بد صدا زد.

منم كاكلشو قيچي كردم...

تا درس عبرت بشه براي همه ي دختراي همسايه

تا ديگه رو ديوار ننويسن:
( جغد حيوان نترسي است ) !!!
...

...

بيا از نردبان خاطره بالا بريم

اونوقت تو هر كجا كه باشي...

من هر كجا كه باشم...

مي تونيم از ديوار اسمون سرك بكشيمو

همو ببينيم....

بعد اونوقت من يه حب انگور مي دم بهت...

تا بري با هاش شربت درست كني....

بدي به دفتر شعرات تا جون بگيرن...

و فراموش كنند سياهي اسمان را...

و جنون مرا كه ابي است...

به نظاره نشينند

.

.

.

اري عزيزم....

تنهايي گاه اين هوا

حجم مي گيرد كه..............

اين هوا باد مي كند كه........

.

.كه من ممد خله مي شم....

وتو.......... گم توي ابديت

محمد نظريان پور

20/9/86

4:30 بامداد

خیلی خسته ام......

دکلمه

آخي

كوچيك بودي..........كوچيك ترتم كردن...

غمگين بودي.........غمگين ترتم كردن....

زخمي بودي...........رو زخمتم نمك پاشيدن

آخي

شاه پرات كه خيلي ساله ريختن....

اون يه نموره پرتم كشيدن...........

بذار ببرن.....بذار بكشن.......بذار بكشن....

آخه زندگي تو اين آشفته بازار كه سكه هاش بوي لجن مي دن...

همون بهتر كه ندارتر..............

اي بابا....

هر چي گفتيم.................... نشنيدن....

هر چي نوشتيم...................نخوندن...

اي بابا....

دلت خوشه ها..............اين همه هم بگي........

يكي نمي ياد بگه غمت به چند...........

دلت به چند..................................

پس همون بهتر كه ساكت تر...............

محمد نظريان پور

19 آذر 86

دكلمه ............دوستان من دكلمه ي وبلاگو همين گذاشتم بايد يه كم بيشتر

صبر كنيد تا لود بشه....

صداي بوق ترن نزديك است

اين روزها چه بوي سفر مي ايد

بوي سفر هميشه هميشه رنگ ازادي داشت

بوي سفر هميشه سبز بود و سبز

صداي بوق ترن مي آيد

وخواب مرا كه تا بوق سگ بيدارم.

به بازي مي گيرد

بازي كودكانه ي قايم باشك

1-2-3

زيباست

حتي بازي كودك خوابم با بوق ترن

حتي سفر با هر رنگ و بويي

ترن با هر سوتي

مسافرانش با هر چمداني

حتي دختران زشت كوپه بغل

همه زيبايند

حتي آنان كه مرا به محكمه خواهند برد

داوري كه مرا به قضاوت خواهد نشست

و ميله هايي كه هم بازي من خواهند شد

مرا به اسارت ببريد

اسارت تن به از اسارت روح است

روح در بند مرا ازاد كنيد

به خدا من كسي را نكشتم

من به سگي سنگ نزدم

به كلاغي فحش ندادم

سوسكي را لگد نكردم

گلي را پرپر نكردم

من فقط لب چشمه ي عشق

دو سه جرعه از آب گل الود ان نوشيدم

دل درد گرفته ي مرا دريابيد

ومرا به حال خود فرو گذاريد

با من كه از سبزي چمن آگاهم

از شكار آهو حرف نزن

با من كه زبان خورشيد را مي فهمم

از سردي سايه حرف نزن

با من كه اسمان را مي فهمم

از زندگي زير يك سقف حرف نزن

بحران يعني چه؟

بحران يعني سقف اسمان روي سر هر چه انسان تر آوارتر...

بحران يعني:

تنگي قفس فراختر از هر چه ازادي تر ...

بحران يعني:

صداي سكوت بلند تر از هر چه فريادتر...

بحران يعني:

صاف و ساده بودن

يعني من..... محمد

بحران يعني حق امضا محفوظ.....

محمد نظريان پور

18 اذر 86

دكلمه ي شعر

كاش انجمن اراي دل مردم شهر

انجمن اراي دل ما مي شد

لحظه ي  چند

 به تكرار

ساكن اين حرم غرق تمنا مي شد

بر بلندين خرابات ما

تاجي از عشق هويدا مي شد

دست بر بربط و رقصان همه وقت

سوي اين سلسله ي مست چو شيدا مي شد

كاش مي شد دل مارا به اسيري مي برد

شاه اين شعر به تختش مي شد

كاش مي شد قلم از دست نگيرد اينك

كه دراويش لغت به غلامي ركابش مي شد

 بامداد 11 اذر

محمد نظريان پور

با تشکر ویژه از خانم فرزانه شیدا که به نوشته ها توجه دارن و راهنمایی

 می کنند.

به وقت اعتزال

كام اعتراض

پاره ز فرياد سكوت

من همانم

همان تنگ آستين تنها نشين

واقف به گريه هاي مكرر بلبل

مدادم را ندادي

زبانم را ندادي

چه ساده طور بودم

كه طنين پرت

اينگونه تا به حال به چهچه ام واداشت

حال تو مداد را در كام گير

كه اينك من آن افتاده انگشتم كه

كه تنها حرفش همان سكوت است!